Muervast

Harry Muermans behaalde met zakelijk fingerspitzengefühl een hoge notering in de Quote 500, maar raakte verstrikt in de beruchte Vastgoedfraude-affaire en ruzies met zakenrelaties. In 2012 gaf Muermans een laatste interview aan Quote waarin hij stelt niet te rusten voordat al zijn problemen zijn opgelost.

door Sonny Motké    fotografie Martin Dijkstra
leestijd 12 minuten    gepubliceerd in Quote, februari 2013

Als in het najaar van 2007 de miljoenenzwendel rond ‘koning’ Jan van Vlijmen, Bouwfonds en Philips Pensioenfonds groot nieuws is in de nationale media, gaat het branchegenoot Harry Muermans zakelijk nog voor de wind. Wat heet: met goede posities in onder meer Duitsland en de Verenigde Staten staat hij dat jaar met 138 miljoen euro nog op een respectabele 185ste plaats in de Quote 500. Het blijkt een kortstondige stilte voor de storm, want niet lang na de invallen bij de hoofdrolspelers in ‘de vastgoedfraude’ raakt zijn imperium in verval. Een kleine vijf jaar later weet de inmiddels 66-jarige Muermans het exacte startpunt van de miserie zonder enige aarzeling aan te wijzen. ‘Het begon in april 2008 met een artikel in de Volkskrant waarin stond dat een van de hoofdverdachten mij “Napoleon” noemde, en dat ik verdachte was. Dat was niet waar, want ik werd pas in december van dat jaar als verdachte verhoord in Helmond.’

‘De zaak schikken om van de ellende af te zijn? No way, ik betaal niks!’

Hoewel de zweem van corruptie om hem heen hangt, stelt het Openbaar Ministerie Muermans nooit in staat van beschuldiging. Hierdoor krijgt hij niet de kans om zichzelf vrij te pleiten, maar mag wel als getuige komen opdraven. Bij meerdere verschijningen in de rechtbank beroept Muermans zich op zijn verschoningsrecht. Boze tongen fluisteren dat hij de status van informant heeft. ‘Ook dat is nonsens. In dat geval had ik wel aangestuurd op een “sepo”.’ En de zaak schikken, om van de ellende af te zijn? ‘No way, ik betaal niks! Ik wacht gewoon af. Ondertussen heb ik heel vaak om een dossier gevraagd bij het OM, maar niets gekregen.’ In het boek De ontknoping: de vastgoedfraude voor de rechter valt de naam Muermans voor het laatst wanneer hij in januari 2012 in de rechtbank eist dat de beschuldigingen tegen hem worden ingetrokken. De behandeling had plaats achter gesloten deuren. ‘En ik weet nog steeds niks; de zaak is nog altijd niet afgehandeld.’

‘En die Volkskrant-journalist had geen recht om dat te schrijven. Normaal doe je hoor en wederhoor voor je iets plaatst.’

Muermans doet zijn uitspraken op een plek die een opvallende bijrol speelt in het dossier en de herinneringen van Jan van Vlijmen: de vergaderruimte in het kantoor van de Muermans Groep te Herten. Van Vlijmen claimde voor de rechtbank van Haarlem dat hij, in een poging aan tafel te komen met ‘grote speler’ Muermans, dermate lang moest wachten dat hij door het sleutelgat ging gluren. Tot zijn verbazing zag hij dat Muermans de krant aan het lezen was. Tot op de dag van vandaag ontkent de Limburger dit voorval. Hij wijst erop dat dit zelfs niet mogelijk is: alle deuren naar de plek des onheils ontberen een sleutelgat.

Deze kleine discrepantie kan imagoschade niet voorkomen; er wijzen domweg te veel vingers zijn kant op. Van Vlijmen noemde hem dé omkoper van Philips Pensioenfonds, voormalig Pensioenfonds-directeur Rob Lagaunne beschuldigde hem er lange tijd van een koffer met geld te hebben aangeboden en Muermans had samen met zijn voormalige accountant annex stroman Eric Frische een minderheidsbelang van 23 procent in een van de ‘geheime’ Universum-genoot- schappen, waarmee smeergelden zouden zijn geïnd. Maar daar liggen de problemen niet. ‘Het artikel over de zaak, dat was dodelijk. En die Volkskrant-journalist had geen recht om dat te schrijven. Normaal doe je hoor en wederhoor voordat je iets plaatst. Nu had hij wel gebeld, maar ik was erg druk en toen werd het stuk gewoon in de krant gegooid.’ Voor de goede orde: het artikel waarover Muermans fulmineert was van de hand van de gelauwerde onderzoeksjournalisten Merijn Rengers en John Schoorl. Muermans wordt er niet warm of koud van. Volgens hem is er sprake van ‘onrecht’ dat hem enkel overuren aan de telefoon bezorgt. ‘Na elke negatieve publicatie gaan de banken weer bellen om te vragen wat er aan de hand is. Dan mag ik mezelf de hele tijd verdedigen. Hier knok ik al vijf jaar tegen, dat gaat je niet in de koude kleren zitten.’

Solide Spelers

Dat het moeilijke tijden zijn voor Muermans valt niet te ontkennen. Hoe anders ziet zijn wereld eruit in de vorige eeuw. In het Roermond van de jaren zestig, destijds vooral bekend als het ‘Wassenaar van het zuiden’, is de naam Muermans synoniem voor iets totaal anders dan vastgoed. Vader Muermans runt in die tijd een bekende kleermakerszaak naast de Munsterkerk, in het hart van de stad (zie kader). Jongste zoon Harry vindt dat maar niks. Wel regelt hij het importeurschap van een Duitse stoffenhandelaar, maar die belangen worden al snel verkocht voor een aanzienlijk bedrag, waarmee Muermans in de vastgoedhandel stapt, de wereld die hem echt ligt. Samen met oudere broer Jacques richt hij in 1977 een beleggingsmaatschappij op. De eerste deal is de verkoop van een familiepand, waarover nu verschillende verhalen de ronde doen. De een zegt dat het van een zwager was, de ander dat het toebehoorde aan een ex-vriendin van ‘Har’. Muermans: ‘Ik heb veel ex-vriendinnen, maar dat huis was van mijzelf. Ik had er zelf voor gespaard en had nul hypotheek. Eigenlijk hoefde ik het niet eens te verkopen.’

De verkoop blijkt lucratief en wat volgt valt vrij summier samen te vatten: in 25 jaar tijd weten de gebroeders Muermans in binnen- en buitenland naam te maken als solide spelers in vastgoedhandel, beleggingen en projectontwikkeling. In 2002 neemt Jacques afscheid van het bedrijf, naar verluidt met een gouden handdruk. ‘Hem ontbreekt het aan niets, hij heeft goed voor zichzelf gezorgd’, aldus zijn jongere broer. Lange tijd is er nog een derde compagnon, Piet van Pol, die het duo in 1983 komt versterken. ‘Hij was failliet gegaan met zijn makelaarskantoor en wilde bij ons opnieuw beginnen. Dat hebben we toen gedaan en spijt hebben we er niet van gehad. Al hoef ik het niet over de laatste twaalf jaar te hebben, dat heeft geen zin.’ Muermans refereert hiermee aan de breuk tussen hem en VanPol die op 1 mei 2000 (‘De Dag van de Arbeid, dat was een mooie dag!’) van kracht wordt. Limburg schudt even op zijn grondvesten, want de twee staan bekend als een ijzersterk duo dat zich het beste laat vergelijken met de befaamde politiemaatjes Starsky & Hutch. ‘Ze waren eigenlijk net als dat tv-duo, waarbij Piet de gemoedelijkere van de twee was’, weet Teun van Sambeek, directeur van een Brabants projectmanagementbureau dat in de hoogtijdagen veel zaken doet met de Limburgers. ‘Dat ging altijd erg netjes, al waren de contractonderhandelingen met bouw-teampartners best hard. Harry liet zich de kaas niet van het brood eten. Hij stond altijd zijn mannetje, ook wanneer aannemers weer eens meer geld eisten. Ik ben niet zo verbaasd over de vastgoedfraude, maar de situatie waarin Harry zich bevindt vind ik wel sneu.’

Drie-eenheid

‘Over Piet van Pol: we waren een goed duo, maar het ging helemaal fout. Het is net als in een huwelijk.’

De precieze reden van de breuk is nooit helder geworden. Van Pol weigert, ondanks herhaaldelijke verzoeken, ook maar één woord te verspillen aan Muermans. En omgekeerd is dat niet veel beter. ‘We waren een goed duo, maar het ging helemaal fout. Het is net als in een huwelijk. We waren goede vrienden, al kwamen we privé nog geen vijf keer per jaar bij elkaar over de vloer. Uiteindelijk hadden we een zakelijk verschil van inzicht: ik was een workaholic, hij wat minder. Het ging gewoon niet meer. We hebben elkaar later nog weleens gezien en “hoi” gezegd, maar on speaking terms zijn we niet. Forget it.’ Onderdeel van de scheiding is een verdeling van werkterrein: Van Pol krijgt Roermond, Muermans ‘de rest van de wereld’. Op een enkele uitzondering na – het grotendeels leegstaande appartementencomplex De Steenen Trappen en ‘miljonairsflat’ Soleatoren – wordt dit herenakkoord bijzonder keurig nageleefd. Toch denken veel mensen dat er nog een andere reden bestaat voor het ontbreken van blauw-witte Muermans-spandoeken in Roermond. Jos van de Mortel, directeur van vastgoedonderneming Metroprop, legt uit: ‘Dat het niet meer is zoals weleer, heeft wellicht te maken met bepaalde partijen die hem frustreren. Je hoort wel vaker dat “Van Rey dat wel geregeld zal hebben”.’

‘Ik denk niet dat Van Rey zichzelf verrijkt heeft; dat heeft hij niet nodig. In mijn ogen is het een politieke afrekening.’

Hij heeft het over Jos van Rey, tot voor kort een geliefd Limburgs politicus die naam en faam maakte als wethouder van Roermond, maar van zijn voetstuk viel toen de gemeenteraad concludeerde dat er sprake was van ‘een jarenlange evidente schijn van belangenverstrengeling’ tussen de VVD’er en ‘goede vriend’ Van Pol. Gevolg: een corruptieonderzoek en het aftreden van ‘El Rey’ als wethouder en lid van de Eerste Kamer. ‘De affaire is veelzeggend: Van Pol kreeg jaren alle projecten in de stad’, zegt acteur Huub Stapel, die al jaren een warme relatie onderhoudt met provinciegenoot Muermans. ‘Harry is een uitermate betrouwbare vriend die mij nooit in de steek heeft gelaten. Van Pol vind ik minder, dat is een moelemaeker (praatjesmaker, red.). Die zei ooit tegen mij: “Jij weet wel wie ik ben.” Nou, dat wist ik niet. Totaal niet sympathiek, die man.’

De ruzies illustreren de pijnlijke teloorgang van een drie-eenheid die veel heeft betekend voor de ontwikkeling van Roermond. Volgens Muermans zelf is het merendeel toe te schrijven aan Van Rey. ‘Wat hij heeft gedaan voor Roermond, chapeau! Onder hem is de werkloosheid in de stad gedaald van meer dan twintig naar minder dan vijf procent. En als hij achter een idee van jou stond, dan ging hij ervoor. Een wethouder met ballen.’ Des te treuriger vindt hij de problematiek waarin de politicus zich bevindt. ‘Wat hij nu meemaakt, is niet leuk. Ik denk ook niet dat hij zich verrijkt heeft; dat heeft hij niet nodig. In mijn ogen is het een politieke afrekening. Maar Van Rey is sterk genoeg, die krijgen ze er niet onder. Overigens zou ik in dezen niet graag in de schoenen van Van Pol staan. De berichtgeving maakt de sector, die toch al op zijn laatste benen loopt, nog meer kapot.’

Dat Van Rey weleens sportevenementen bezocht met Muermans, is een publiek geheim. Maar ook deze relatie blijkt inmiddels danig bekoeld. ‘We zijn de laatste maanden weer on speaking terms, maar het wordt nooit meer wat het ooit is geweest.’ De oorzaak laat zich raden. Vraag een willekeurige vaderlandse bouwer, projectontwikkelaar of vastgoedhandelaar iets leuks te vertellen over Harry Muermans en de reacties zijn opvallend repetitief. De beknopte mededeling luidt óf dat er geen zaken (meer) met Muermans worden gedaan, óf – iets chiquer – dat er geen commentaar wordt gegeven op ‘personen’. Kortom, eenieder die nog overeind staat in de stenenwereld, heeft geen zin om überhaupt in verband te worden gebracht met de voormalige Roermondse kingpin. Muermans beaamt die situatie volmondig. ‘In de zakenwereld gebeuren die dingen. Vaak genoeg zijn er derden die iemand influisteren dat ze beter niet met die en die kunnen omgaan. Het op de man spelen is echt van deze tijd, maar daar doe je toch niks aan. Ik heb in elk geval in vijf jaar tijd meer mensenkennis opgedaan dan in de 25 jaar daarvoor. De conclusie: echte vrienden zijn op één hand te tellen.’

Bloedrood

Kijkend naar de laatst gedeponeerde cijfers van Muermans Vast Goed Roermond zouden een paar extra schouders om op uit te huilen geen overbodige luxe zijn. Het jaarverslag van 2010 werd met bloedrode inkt geschreven: een verlies van ruim 7,5 miljoen euro gaat hand in hand met een negatief eigen vermogen van 42 miljoen op een balanstotaal van 67 miljoen euro. De accountantsverklaring leest dan ook niet erg prettig: ‘Deze condities duiden op het bestaan van een onzekerheid van materieel belang op grond waarvan gerede twijfel zou kunnen bestaan over de continuïteitsveronderstelling van deze entiteit.’ Maar paniek is geen emotie die voorkomt in het woordenboek van Muermans. Wel berusting. ‘We draaien nog steeds gierend verlies, maar het is simpel: de waardes van huizen zijn met 25 procent gedaald en nieuwe ontwikkelingen komen niet van de grond. Er gebeurt op dit moment helemaal niks. Wanneer dat verandert, heb je met de kleinere portefeuille die we nu hebben zo positieve herwaarderingen van vijftien à twintig miljoen euro bij elkaar.’

Het grootste probleem ligt volgens hem bij de banken. ‘Het is niet reëel dat ze eerst 130 procent financierden en nu naar het andere uiterste gaan met helemaal niets of, bij uitzondering, tachtig à negentig procent. Dat maakt de markt kapot. Sterker nog, als het aan de onderkant – bij de starters – niet gaat lopen, dan komt het nooit aan de gang. Als de overheid niet met een oplossing komt, krijg je een gigantische woningnood. Want gebouwd wordt er niet meer.’ Rest de vraag hoe Muermans dan denkt zijn hoofd boven water te houden in crisistijd. ‘Het is consolideren nu. Woningen die niet worden verkocht, gaan we proberen te verhuren en te optimaliseren. Daarnaast worden kantoorpanden herontwikkeld tot woningen. Zo zijn we in Roermond bezig met het ombouwen van een drieduizend vierkante meter groot pand tot 38 startersappartementen. Maar wederom: dat is niet haalbaar zolang de overheid niet subsidieert.’

‘Het is een kwestie van invullen. Ik moet bepaalde mensen wat geven, maar ook omgekeerd.’

De markt is dezer dagen niet de enige tegenstander van workaholic Muermans. De lijst die hij moet afwerken om geheel problemenvrij te worden, lijkt eindeloos. ‘Het is een kwestie van invullen. Ik moet bepaalde mensen wat geven, maar ook omgekeerd. Iedereen vecht nu voor zichzelf, dan is het belangrijk om in gesprek te blijven. Er spelen veel dingen, en het zal wat langer duren als de tijden zo slecht blijven als nu.’ De bekendste afrekening is de 350 duizend euro die hij moest terugbetalen aan voetbalheld Edwin van der Sar wegens mislukte beleggingen in woningfondsen. In diezelfde zaak liet Nederbelg Karel Borstlap, telg uit de Quote 500-boutenfamilie, als ‘pennenvoerder’ beslag leggen op 58 panden van Muermans en eiste nog eens twee miljoen euro in cash. Borstlap, die momenteel vooral ontkent dat hij Muermans überhaupt kent, laat zijn belastingadviseur het schriftelijke woord voeren. Deze meldt dat er ‘een afrondende afspraak is gemaakt’ en dat er ‘geen zaak meer loopt tegen Muermans’. Zonder in details te treden, beaamt Muermans dit. ‘Het is allemaal netjes ingevuld en opgelost. En de beslagen die er nog liggen, moeten er zo snel mogelijk af. De zaak is simpel: men moet begrijpen dat in de huidige markt alles minder waard wordt. Zelf had ik meer dan een miljoen aandelen Homburg Invest. Die waren ooit 4,3 miljoen euro waard en nu helemaal niets.’

Het is niet de enige investering waarbij Muermans nat gaat. Zo stapt hij in 2007 voor ruim zeven miljoen euro in het Amerikaanse beursfonds Royal Invest. Middels deze weg hopen verscheidene Nederlandse stenenbaronnen herfinancieringen op slecht vastgoed te bewerkstelligen. Uiteindelijk klapt de boel, volgens ingewijden wegens een te agressieve opstelling van geldschieter Bank of Scotland. Ook verliest Muermans flink wanneer hij voor negen miljoen euro instapt in Stream Group, een telecombedrijf dat op een steenworp afstand van Muermans’ kantoor te Herten is gevestigd. ‘Ik had dat misschien niet moeten doen. Er waren mooie prognoses, maar ze kwamen niet uit. Ik heb helemaal geen verstand van die handel,oftewel: schoenmaker blijf bij je leest.’ Overigens werd de investering deels gedaan met geleend geld van Fortis, waarvan Muermans nog anderhalf miljoen euro moet terugbetalen. ‘We zoeken nog naar een oplossing met ABN Amro. Overigens heb ik nog wel twintig procent van de aandelen, dus als het gaat lopen...’

Formule 1

Waar Muermans door de jaren heen meer zakelijk gerief uit weet te halen, is sportsponsoring. Eerst bemoeit hij zich met de golfkunsten van onder anderen Rolf Muntz en Robert-Jan Derksen, maar uiteindelijk kiest autofanaat Muermans, die in zijn jonge jaren al trotse bezitter was van een opgevoerde Ford Capri, voor de Formule 1. Ook al is het leuk voor zakenrelaties en worden er de nodige successen geboekt met Jos Verstappen, achteraf heeft ‘Harie Ferrari’ toch zijn bedenkingen over het avontuur. ‘Het was misschien een stapje te hoog gegrepen: de Formule 1 is één grote slangenkuil.’ Muermans refereert vooral aan zijn conflict met coureur Robert Doornbos. In totaal wordt elf miljoen euro in de carrière van het Rotterdamse supertalent gestopt. Nu Doornbos lijkt uitgescheurd, eist Muermans het geld terug, omdat het leningen zou betreffen. ‘Ik sponsorde met de Muermans Group, maar onze gezamenlijke vennootschap Eagle Corporate leende geld van Muermans Vast Goed Roermond. Uiteindelijk heeft Robert zelf beslissingen genomen die niet kunnen. Ik heb in Monaco de boeken kunnen inzien en die spreken voor zich. Hij komt aan de beurt en zal gigantisch op de blaren komen te zitten.’

De lezing van ‘Bobby D.’ luidt anders.‘In 2008 kreeg ik een bonus van sponsor Red Bull van vijfhonderdduizend dollar. Maar een dag nadat het bedrag was overgemaakt naar Eagle, was het in zijn geheel verdwenen. Ik belde Harry en die zei doodleuk: “Ik ben er even klaar mee en verder moet je je kop houden.” Hij was in één keer helemaal veranderd.’ Volgens het kamp- Doornbos is de verklaring voor Muermans’ ‘gedaantewisseling’ simpel: ‘Harry heeft geleefd als “The King”, maar nu heeft hij niets meer. Het Muermans-imperium is een dijk met zeer veel gaten erin, die hij op deze trieste wijze probeert te dichten.’ De voormalige suikeroom wuift deze uitspraken weg. ‘Als Robert op dit soort uitspraken kickt, dan moet hij ze doen. Ik houd de eer aan mezelf; uiteindelijk beslist de rechter. Ik had gewoon niet met hem in zee moeten gaan. Zijn vader werd al eens veroordeeld voor paulianeuze handelingen binnen zijn eigen bedrijf. Zo zie je maar dat de appel niet ver van de boom valt.’

‘Als ik een 'feigling' was geweest, had ik allang de handdoek in de ring gegooid. De bel voor de laatste ronde heb ik nog niet gehoord.’

Ten slotte ligt dan de grote vraag op tafel hoeveel Harry Muermans, op zijn hoogtepunt goed voor zo’n 140 miljoen euro, nu nog waard is. Het laatste woord is aan Muermans zelf. ‘Eerlijk? Ik zou het echt niet weten. Het is nu de tering naar de nering zetten. In het onroerend goed blijft het constant inleveren, maar ik ga gewoon door. Als ik een 'feigling' was geweest, had ik allang de handdoek in de ring gegooid. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil de komende drie à vier jaar alles met iedereen afgewikkeld krijgen. Ik wil laten zien dat het kan. En dan maar kijken wat er overblijft. Wat ik daarna ga doen, dat zie ik dan wel. De bel voor de laatste ronde heb ik nog niet gehoord.’


Het Dossier Hooijmaijers

‘Harry zorgde voor je winst, want hij kon goed delen. Mits hij zelf natuurlijk wat meer kreeg.’

In oktober 2012 valt Muermans’ naam in de slepende smeergeldaffaire rond Ton Hooijmaijers, ex gedeputeerde van de provincie Noord-Holland namens de VVD, die beloften zou hebben aangenomen van bevriende projectontwikkelaars. Een daarvan was naar verluidt ’t Ganzenveld, een bedrijf uit Bergen aan Zee waar ene Willem Giltjes de scepter zwaait. Deze zou een belofte van ruim vier ton aan Hooijmaijers hebben gedaan om bestemmingsplannen van Muermans makkelijker doorgang te verlenen. Klinkklare onzin, zegt Muermans. ‘Die man heeft niks met mij te maken. Ik kom niet eens in het dossier voor. De Telegraaf heeft zelfs een rectificatie geplaatst.’ Ook Giltjes ontkent de beschuldigingen, maar laat weten wel degelijk zakelijk in een schuitje te hebben gezeten met Muermans. ‘Het waren scherpe onderhandelingen met Muermans, maar afspraken kwam hij altijd na. Hij zorgde voor je winst, want hij kon goed delen. Mits hij zelf natuurlijk wat meer kreeg. Ik heb al vijftien jaar geen zaken meer met hem gedaan.’ Hooijmaijers op zijn beurt laat schriftelijk weten dat hij onschuldig is, dat het OM zaken uit hun verband trekt en dat hij bij zijn weten nooit een ontmoeting met Muermans heeft gehad in zijn bestuurlijke tijd.

Het Dappere Snijdertje

In Midden-Limburg kennen oudere generaties de naam Muermans van iets totaal anders dan vastgoed, snelle auto’s en duizelingwekkende vermogensnoteringen. In de binnenstad van Roermond runde de vader van Harry Muermans in het midden van de vorige eeuw een kleermakerszaak. Het gezin bestond uit drie zoons en vier dochters, maar helaas voor pa had zijn kroost andere (ondernemers)plannen. Jacques en Harry stapten, na een korte proefperiode in de winkel van pa, met veel succes in de stenenbusiness. ‘Sjaak’ ging in 2002 met pensioen, ‘Har’ moet vandaag de dag de spaarzame kastanjes uit het vuur zien te halen. De laatste zegt hierover: ‘Jacques bemoeit zich er verder ook niet mee, hij vindt het al erg genoeg wat er nu gebeurt.’ De kleermakerszaak verdween, maar leeft op een andere manier nog altijd voort in de stad. Een miniatuurversie van de inmiddels overleden vader van Muermans kijkt namelijk vanaf de toren van het gemeentehuis uit over de Markt. Dit project, waarbij karakteristieke beroepen uit de historie van Roermond worden uitgebeeld, werd mede gefinancierd door zijn zoons.

Sex, Leugens en Brandend Rubber

De meest recente affaire waarin Harry Muermans is verwikkeld, is een geschil met racecoureur Robert Doornbos. Het verhaal gaat in essentie natuurlijk om geld, maar kent ook een behoorlijk emotionele lading. ‘Ik was in feite als een zoon voor Harry. Ik mocht aanschuiven bij het kerstdiner, we gingen tweehonderd dagen per jaar op stap, ik leerde zijn zoon racen... Dan is dit wel treurig’, aldus Doornbos. Volgens Muermans was het wel Doornbos die de eerste dolkstoot uitdeelde. ‘Toen mijn naam viel in de vastgoedfraude, was hij de eerste die mijn naam van zijn site haalde.’ Hoe het ook zij, Doornbos had niet veel tijd nodig om de optelsom te maken toen de zaak begon te rollen. ‘Harry nam mensen als Will Frencken en Jan van Vlijmen weleens mee in de paddock. En dan ging het er extravagant aan toe; hotelbonnetjes van 25 duizend euro bijvoorbeeld. Dus ik snap wel dat ze Harry wilden laten meedelen in de poet.’ Volgens Muermans is dat gelogen. En wat betreft Van Vlijmen: ‘Misschien is hij weleens bij een Formule 1-race geweest, maar ik heb hem nooit uitgenodigd.’

‘In Roermond kreeg je het 'Corleone-gevoel: iedereen kende hem. Maar hij had ook praatjes.’

Uiteindelijk wogen de negatieve kanten van hun samenwerking zwaarder dan de positieve. Doornbos: ‘Hij was een aimabele man en een groot netwerker. In Roermond kreeg je het “Corleone”-gevoel: iedereen kende hem. Maar hij had ook praatjes. Zo wilde David Hart ooit voor een ton sponsoren, maar dat vond Harry dan “een jodenfooi”.’ Muermans zegt op zijn beurt dat Hart enkel meer exposure wilde dan in verhouding stond tot het geboden bedrag. Zodoende blijft het moddergooien in deze zaak. Maar het absolute summum zouden compromitterende foto’s van Muermans zijn, gemaakt in een seksclub. In een mailcorrespondentie die in handen is van Quote, bevestigt Tjerko Jurgens, een Overijsselse zakenman die het kamp-Muermans bijstaat, het bestaan van ‘de pikante plaatjes’. Toch doen de hoofdrolspelers alsof hun neus bloedt. Doornbos: ‘Waarom zou ik een foto maken en hem daarmee chanteren? Daar is niks van waar.’ Muermans: ‘Als er een foto is, dan moet hij die maar laten zien. We zijn weleens in een paaldansclub geweest in Las Vegas. Maar dan ben je samen uit. Als hij dit echt doet, is hij nog slechter dan ik dacht.’

Wie is Harry Muermans?

NAAM Henricus Wilhelmus Johannes (Harry) Muermans GEBOREN 19 juni 1946 RESIDEERT al jaren in het Belgische Maaseik. ‘Ik ben laatst verhuisd, maar heb met driehonderd vierkante meter nog steeds een ruim en mooi optrekje, hoor’ IS vastgoedhandelaar, belegger en projectontwikkelaar MAAR OOK investeerder in veelbelovende technologieprojecten. ‘Zo zat ik eind jaren negentig voor zes miljoen gulden in het project “Dotism”. Dat was in feite wat Facebook later werd. Helaas hebben we het niet doorgezet, anders was ik nu miljardair geweest, net als Mark Zuckerberg' HAD een mooi wagenpark en een Cessna Citation privéjet, ‘maar dat moet allemaal een tandje terug’ MOET NU lopende zaken afhandelen en overleven in de crisis. ‘Ter illustratie: waar we eerst veertienhonderd panden in bezit hadden, zijn dat er nu zo’n zeshonderd, waarover 25 procent aan waarde is ingeleverd’